-ว่าง, จิตว่าง โลกว่าง สิ่งทั้งหลายทั้งปวงว่าง ชีวิตว่าง การงานว่าง

-ว่างคือ ว่างจากอวิชชา ตัณหา อุปาทาน

-จิตว่าง คือ ว่างจากความยึดถือว่าเป็นตัวเป็นตน

-จิตไม่ว่างคือ จิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกว่าเป็น ตัวกู-ของกู

-ชีวิตว่าง (สุญญตาวิหาร) คือ ชีวิตที่ปราศจากการปรุงแต่งว่า ตัวกู-ของกู

-โลกว่าง คือ ในโลกไม่มีสิ่งใดน่ายึดมั่นถือมั่นว่าเป็น ตัวตน ของตน

-ถ้อยคำที่บัญญัติขึ้นมาเพื่อยัดเยียดให้พูดจา

-เรื่องสาม ส. สะอาด สว่าง สงบ สำหรับแทน สิ่งที่ถูกต้องดีงาม คือ นิพพาน

-เรื่องสาม ก. กิน กาม เกียรติ สำหรับแทน กิเลสที่เลวร้าย คือ ตัณหา อุปาทาน รัก โลภ โกรธ หลง

-เรื่องสาม ร. สามรัตนะ คือแก้วสามดวง พระพุทธเจ้าเป็นพ่อ พระธรรมเป็นแม่ พระสงฆ์เป็นพี่ ใช้เพื่อให้เกิดความพอใจ เลื่อมใสหรือรักใคร่ในพระรัตนตรัย

-คำที่เกี่ยวเนื่องกับจิต จิตเดิมแท้ จิตประภัสสร หรือจิตปรกติ

-คำนี้เพิ่งมีใช้เมื่อมีสวนโมกข์ หรือ เมื่อหนังสือสวนโมกข์แพร่ขยายออกไป

-จิตเดิมแท้ (ประภัสสร) เป็นธรรมชาติของจิตก่อนที่จะถูกปรุง หรือถูกห่อหุ้มด้วยกิเลส ความที่มันยังไม่ถูกปรุงด้วยอวิชชา จึงเรียกว่า จิตเดิมแท้, จนกว่าจะถูกปรุงด้วยกิเลส โลภโกรธหลง แต่กิเลสก็มิได้ปรุงหรือเกิดอยู่ตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง

-จิตพื้นฐานนั้น มีธรรมชาติประภัสสร จนกว่ากิเลสจะจรเข้ามาเป็นครั้งคราว แต่จิตนี้ยังต้องอบรมจนมีความรู้ จนกว่าจิตนั้นจะลุถึงความเป็นจิตที่ไม่มีอะไรปรุงแต่งได้อีกต่อไป

-เพื่อความสะดวกในการศึกษา และการพูดจา

๔.๑ โสเภณีทางวิญญาณ คือคนที่ชอบแต่งตัวอวดเพศตรงกันข้าม ต้องการจะแสดงสิ่งที่เป็นปัจจัยแก่ความรู้สึกทางเพศ ด้วยกิริยา ท่าทาง สิ่งของ การแต่งเนื้อแต่งตัว

-พุทธบริษัททั้งหญิงชายอย่าได้มีกิริยาหรือการแต่งเนื้อแต่งตัวชนิดที่เป็นโสเภณีทางวิญญาณกันเลย

-การโฆษณาสินค้าทั้งหลายเต็มไปด้วยภาพชนิดที่เป็นโสเภณีทางวิญญาณ เด็ก ๆ ดูแล้ว จิตทรามตกวูบไปเลยทีเดียว

๔.๒ ยกแก้วเหล้าข้ามหัวพระ

-นักเลงเหล้า แขวนพระเครื่องไว้ที่คอแล้วก็ยกแก้วเหล้าข้ามหัวพระ นี่เป็นการดูถูกดูหมิ่นอย่างยิ่ง

-ผู้ที่แขวนพระหรือเอาพระพุทธรูปไว้ที่บ้านโดยถือว่าเป็นเครื่องประดับ หรือเป็นเครื่องทำพิธีรีตองไสยศาสตร์ ก็ไม่ต่างจากยกแก้วเหล้าข้ามหัวพระ เป็นการเอาสิ่งที่สะอาดบริสุทธิ์มาทำให้เศร้าหมอง

-พุทธบริษัท ๙๕ เปอร์เซ็นต์ กี่คนที่ยกแก้วเหล้าข้ามหัวพระ มีกี่คนกันที่เอาพิธีรีตองทางไสยศาสตร์มาสวมใส่พุทธศาสตร์ มีกี่คนกันที่ไม่ต้องปวดหัวให้ละอายแมว

-สิ่งที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างลึกลับ ต้องขุดออกมาให้เป็นที่รู้จักแก่มหาชน

-คำที่สำคัญที่สุดของพุทธบริษัทคือ อิทัปปัจจยตา หรือ ปฏิจจสมุปบาท(อริยสัจภาคขยาย) เป็นธรรมสูงสุดที่พระพุทธเจ้าทรงเคารพอย่างสูงสุด

๕.๑ อิทัปปัจจยตา คือ ความที่มีสิ่งนี้สิ่งนี้เป็นปัจจัย สิ่งนี้สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น เรียกว่ามันเป็นเช่นนั้นเอง

-อิทัปปัจจยตา เป็นหัวใจพระพุทธศาสนา

-คำที่สามารถใช้แทนอิทัปปัจจยตาได้ คือ ตถตา- เช่นนั้นเอง อวิตถตา- ไม่ผิดไปจากความเป็นอย่างนั้น อนัญญถตา-ไม่เป็นไปโดยประการอื่น ธัมมัฏฐิตตา -ตั้งอยู่ตามกฎธรรมดา ธัมมนิยามตา-เป็นกฎตายตัวตามธรรมดา สุญญตา-ความว่าง)

-อิทัปปัจจยตา คือ เรื่องที่แสดงให้เห็นว่าความทุกข์เกิดมาอย่างไร ความทุกข์จะไม่เกิดมาได้อย่างไร

-มีสติในขณะที่มีผัสสะ เป็นปฎิจจสมุปบาทโดยหลักปฏิบัติ เป็นหัวใจของการปฏิบัติของอิทัปปัจจยตา, เมื่อรูปสวย ๆ มากระทบตาก็มีสติว่า มันเป็นเช่นนั้นเองโว้ย ไม่ยินดียินร้ายไม่เกิดกิเลสใด ๆ เรื่องมันก็หยุด ไม่เกิดลามปามไปถึง เวทนา ตัณหา อุปาทาน ภพ ชาติ ทุกข์

๕.๒ เรื่องกรรมที่แท้จริงของพุทธศาสนา คือ กรรมที่เหนือดีเหนือชั่ว

-เรื่องกรรมที่สอนกันอยู่โดยทั่วไปยังไม่ถึงขนาดที่เป็นพุทธศาสนา คือสอนอยู่เพียงเรื่องทำดีดี ทำชั่วชั่ว ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกสั่งสอนอยู่ก่อนที่จะมีพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นสัมมาทิฏฐิแต่ไม่ใช่ขั้นสูงสุด กรรมที่เป็นของพุทธองค์แท้ ๆ คือกรรมที่เหนือดีเหนือชั่ว ไม่ดำไม่ขาว ได้แก่อริยมรรค

-เรื่องอนัตตา ในประโยคที่ว่า สัพเพ ธัมมา นาลัง อภินิเวสาย-ธรรมทั้งปวง อันบุคคลไม่ควรยึดมั่นถือมัน ว่าตัวตนว่าของตน, หรือ ไม่มีอะไรน่าเอาน่าเป็น นี่เป็นประโยคที่สำคัญที่สุดในพระพุทธศาสนา

-ไม่มีอะไรน่าเอาน่าเป็น เป็นคำที่ต้องเอามาใช้ในฐานะเป็นยาแก้โรคประสาท โรคนอนไม่หลับ หรือแก้โรคจิต

-กาลามสูตร หลักวินิจฉัยความรู้ว่า อะไรควรเชื่อไม่ควรเชื่อ

-โคตมีสูตร หลักตัดสินธรรมวินัย ๘ ประการ หลักเทียบว่า ธรรมใดเป็นธรรมแท้ธรรมใดเป็นของเทียม

-มหาปเทสสูตรทางวินัยและทางธรรม หลักวินิจฉัยว่า อะไรเป็นธรรมเป็นวินัย

-พระสูตรที่ใช้เป็นแบบฉบับโดยตรงได้ เช่นมหาสติปัฏฐานสูตร อานาปานสติสูตร

-นิพพานให้เปล่า ไม่ต้องเสียสตางค์ (ยืมจากพระบาลีที่ว่า ลัทธา มุธา นิพพุติง ภุญชมานา)

-ความสุขที่หลอกลวงจะต้องใช้เงินซื้อ ต้องคดโกงหลอกลวงมา เป็นเพียงความสนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่ถือว่าเป็นความสุขที่แท้

-ความสุขที่แท้ คือ ความสุขที่ได้จากความพอใจจากการทำหน้าที่ ทำการงาน

-ความทุกข์ เป็นสิ่งที่รู้จักกันอย่างแคบมากรู้จักแต่ว่ามันเจ็บปวดทนทุกข์ทรมาน

-ความทุกข์สามความหมาย คือ.

๗.๑ เจ็บปวดทรมาน

๗.๒ ดูแล้วน่าเกลียด เพราะไม่เที่ยง ทรมาน เปลี่ยนแปลง หลอกลวง แม้แต่ความเอร็ดอร่อยทางกามารมณ์ ก็ถือว่ามันเป็นทุกข์เพราะว่ามันเปลี่ยนแปลง หลอกลวงน่าเกลียดน่าชังเป็นปฏิกูล

๗.๓ ว่างอย่างน่าเกลียด เพราะว่ามันว่างจากตัวตน แต่แล้วกลับหลอกลวงคนให้หลงไปว่ามีตัวตน

-อุเบกขา ในความหมายที่ถูกต้อง คือ เข้าไปเพ่งอยู่ จ้องดูอยู่เฉย ๆ ว่า เมื่อไรจะช่วยได้ ฉันพร้อมที่จะช่วยทันที ไม่ได้หมายความว่า ไม่เอาใจใส่

-เป็นหลักปฏิบัติที่สรุปออกมาจากหัวใจของพระพุทธศาสนา

-เอา คือ เอาด้วยอุปาทานยึดมั่นว่า มีเรา แล้วเราก็เอามาเป็นของเรา

-เป็น คือ รู้สึกว่าเรามีอยู่ เป็นอยู่ เป็นนั่นเป็นนี่ตามที่โลกบัญญัติ เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นลูก สามี ภรรยา

-ไม่น่าเอาน่าเป็น เพราะไม่ว่าเอาอะไร เป็นอะไร มันทุกข์ทั้งนั้น

-ศิลปะแห่งการได้การมีคือ อย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับอะไรด้วยความรู้สึกยึดมั่นถือมั่น จะมีอะไร ก็อย่ามีด้วยความยึดมั่นถือมัน ให้มีเหมือนกับไม่มี แม้ทางภายนอกทางกฎหมายทางประเพณีจะมีการป้องกันไม่ให้มีใครมาแย่งชิงไปได้ แต่ในใจภายในคือ ไม่ยึดถือมัน

-ศิลปะแห่งการเป็น เป็นลูกเป็นพ่อแม่ เป็นต้น ก็ต้องเป็นด้วยสติปัญญาด้วยจิตที่ไม่ยึดถือว่าเป็นอะไร เพียงแต่ทำหน้าที่ไปตามสมมติด้วยสติปัญญา

-นิพพาน คือ เย็น เย็นแห่งของร้อน เช่นการราดน้ำลงไปบนโลหะที่หลอมจนร้อนให้เย็นลงคือนิพพาน

-คนเราไม่ได้มีกิเลสอยู่ตลอดทุกเวลานาที มันมีช่วงเวลาว่างจากกิเลสอยู่เป็นระยะเสมอไป ช่วยให้ไม่เป็นโรคจิตโรคประสาท ไม่ต้องเป็นบ้าตายไปเสียก่อน

-เดี๋ยวนี้เหยื่อล่อของกิเลสในโลกมันมีมากเกินไป เลยทำให้คนไม่มีเวลาให้จิตว่าง ถูกความเร่าร้อนของกิเลสเผาลน จนกระทั่งมีคนเป็นโรคประสาทกันมากขึ้น

-เราต้องขอบคุณนิพพานตามธรรมชาติ ที่ช่วยทำให้เรารอดชีวิตมาได้อย่างเป็นปรกติสุข

-ต้องยึดเอาเวลาที่จิตว่างจากกิเลสนั้นให้ได้มากที่สุด แล้วทำให้มันมากขึ้น ด้วยการปฏิบัติธรรมที่ป้องกันกิเลส ทำให้กิเลสเกิดได้น้อยเมื่อไหร่ ก็จะสัมผัสนิพพานที่นี่เดี่ยวนี้ ในชีวิตนี้ ไม่ต้องรอต่อเมื่อตายแล้ว

-นิพพานที่นี่และเดี๋ยวนี้ คือ นิพพานที่ไม่ต้องรอให้ถึงต่อเมื่อตายแล้ว

-โลกพระศรีอาริย์ คือ โลกที่เต็มไปด้วยมิตรภาพความเกื้อกูลชั้นประเสริฐ ชั้นเลิศ

-ปลายจมูกนั้น หมายถึง จมูกของคนที่ปฏิบัติธรรม

-ถ้าทุกคนปฏิบัติธรรม โดยมีความรักผู้อื่น ไม่เห็นแก่ตัวเสียแล้ว โลกนี้ก็จะกลายเป็นโลกของพระศรีอาริย์ไปได้ภายในชั่วพริบตาเดียว

-แล้วความไม่เห็นแก่ตัว ความรักผู้อื่นเป็นหัวใจสำคัญของทุกศาสนา ดังนั้นเพียงแต่ทุกคนปฏิบัติตามคำสอนของศาสนาของตนแล้ว โลกก็จะกลายเป็นโลกแห่งมิตรภาพอันประเสริฐไปทันที

-ดับ คือ ดับความร้อน(กิเลส) ดับให้เย็น

-ดับไม่เหลือ คือ ดับทั้งความร้อน และเหตุของความร้อน

-เหตุของความร้อนคือ ตัวกู-ของกู หรือ อุปาทาน อันเป็นเหตุให้เกิดความทุกข์

-ที่ใดมีทุกข์ที่นั่นแหละเราจะดับทุกข์

-วัฏฏสงสาร คือการวนเวียนแห่งความทุกข์ กิเลสเป็นเหตุให้ทำกรรม แล้วผลกรรมก็เป็นเหตุให้มีกิเลสอีก

-ดับทุกข์ที่ทุกข์ ดับไฟที่ไฟ ถ้าดับไฟที่อื่นมันก็ไม่ใช่ดับไฟ

-พุทธองค์ตรัสว่า ความทุกข์ก็ดี เหตุให้เกิดทุกข์ก็ดี ความดับสนิทแห่งความทุกข์ก็ดี ทางให้ถึงความดับทุกข์ก็ดี มีอยู่ในร่างกายของคนเป็น ๆ ที่ยังไม่ตาย

-อย่าเอานิพพานกับวัฏสงสารไปไว้คนละทิศละทาง แล้วก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน

-แมวไม่ต้องกินยานอนหลับ, คนโดนอะไรเข้าหน่อย ก็เป็นทุกข์ ร้องไห้ หัวเราะ

-สัตว์เดรัจฉาน สมองมันมีน้อย จึงยึดถือไม่เป็น มันจึงไม่เป็นทุกข์ เราเป็นมนุษย์ฉลาดกว่าแต่ต้องฉลาดให้ถูกต้อง คือฉลาดในทางธรรมะสำหรับเป็นมนุษย์ที่ไม่มีทุกข์ จะได้ไม่ต้องละอายแมว

-คือดำรงชีวิตอยู่อย่างปิดหนทางไม่ให้เกิด ตัวกู –ของกู

-วิธีการใช้ชีวิตปิดทางตัวกู คือ กินข้าวจานแมว อาบน้ำในคู นอนกุฏิเล้าหมู ฟังยุงร้องเพลง

-กินข้าวจานแมว คือ อย่าคิดที่จะกินให้ดีให้วิเศษ กินเพียงหล่อเลี้ยงชีวิต อย่าไปยึดถือว่าต้องกินเนื้อกินผัก แต่กินสิ่งที่ควรกินเพียงให้มีชีวิตอยู่ได้

-อาบน้ำในคู คือ ไม่ต้องอาบในที่หรูหรา กระตุ้นกิเลส

-กุฏิเล้าหมู คือ อยู่ในที่อยู่ที่ไม่หรูหราไม่ดีวิเศษอะไรมากมาย

-ฟังยุงร้องเพลง คือ ฝึกใจที่จะเป็นพระ แทนที่จะโกรธ กลัวยุง กลับทำใจว่ามันมาร้องเพลงให้ฟัง

-มารคือผู้มาสอบไล่ ยิ่งมามากก็ยิ่งทำให้เราต้องสู้ และการต่อสู้นั้นทำให้เราแกร่งขึ้น มีสมรรถนะมากขึ้น

-มารที่แท้คือกิเลสที่อยู่ข้างใน เมื่อมันเกิดขึ้น เราต้องรับมือกับมันในฐานะเป็นบทเรียนที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก

-ให้ถือหลักว่า ขึ้นชื่อว่ามารแล้วก็ท้าทายให้มันมาต่อสู้กัน โดยใช้อาวุธคือธรรมะเป็นเครื่องมือต่อสู้ แล้วก็พยายามเอาชนะมารให้ได้ มารจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้มีความก้าวหน้าในทางธรรม

-จิตที่จะให้นั้นมันทำลายกิเลส ส่วนจิตที่จะเอานั้นมันสะสมหมักหมมกิเลส

-ให้ผู้อื่นกินอิ่มนานกว่ากินเอง กินเองมันก็ถ่ายออกมา ให้ผู้อื่นมันก็อยู่ในความทรงจำทั้งของเราและของผู้อื่นเป็นเดือนเป็นปี เรียกว่า อิ่มตลอดกาล

-กายพฤกษา ร่างกายเจริญ คือผาสุกดี เหมาะสมสำหรับที่จะปฏิบัติธรรมให้สูงขึ้นไป

-จิตตพฤกษา ต้นไม้คือจิต ทำให้มีกำลัง ให้มีสุขภาพดี มีสมาธิ คือ จิตเกลี้ยงจากนิวรณ์รบกวน, จิตตั้งมั่นเข้มแข็ง, จิตว่องไว ในการทำหน้าที่ของจิต

-โพธิพฤกษา ต้นไม้แห่งโพธิ คือสติปัญญา ความรอบรู้ หรือวิปัสสนา ความเห็นแจ้ง

-เมตเตยยพฤกษา ต้นไม้ซึ่งเกื้อกูลแก่มิตรภาพ

-ทำบุญเหมือนน้ำโคลน

-ทำบุญเหมือนน้ำหอม

-ทำบุญเหมือนน้ำบริสุทธิ์

-ยมบาลเป็นสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรม

-อย่าทำอะไรที่โง่เขลา ใช้เงินไม่คุ้มค่า ใช้ชีวิตไม่คุ้มค่า แม้ที่สุดแต่ทำบุญทำกุศลแล้วได้ผลไม่คุ้มค่า ไม่ถูกต้อง จะโดนยมบาลตีหัวเอา

-จะทำอะไร ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ต้องตั้งสติก่อนเสมอ เช่นจะจ่ายเงิน เพื่ออะไร ทำอะไร ก็ดูให้ดีก่อนว่า ทำไปแล้วยมบาลจะตีหัวหรือไม่

-เศรษฐีแปลว่า ประเสริฐที่สุด ตามหลักศีลธรรม

-ประเสริฐที่สุดตรงที่ เขาทำงานสนุก แล้วเป็นสุขเวลาทำงาน ทำงานมาก ได้ผลมาก กินเก็บแต่พอดี เหลือไปช่วยผู้อื่น นั่นแหละคือเศรษฐี

-จะเป็นขอทานหรืออาชีพใดก็ตามถ้าปฏิบัติตามหลักนี้แล้ว คนผู้นั้นก็มีลักษณะแห่งเศรษฐี

-เศรษฐีตามหลักพุทธศาสนานั้น ต้องประเสริฐทั้งทางสติปัญญา ทางจิตใจ และทางการกระทำทางวัตถุ

-แต่งงานกับสุญญตา ก็คือ การแต่งงานกับนิพพาน เป็นความว่างที่ไม่มีเพศ ไม่เป็นทาสของความรู้สึกทางเพศ ว่างจากกิเลส ว่างจากความทุกข์ ว่างจากตัวตน

-สมรสกับนิพพาน คือ มีรสเป็นอันเดียวกันกับนิพพาน คือ มีรสเย็น ปราศจากความร้อน ไม่มีความทุกข์ ศาสนาอื่นเรียกว่า เข้าเป็นอันเดียวกันกับพระเจ้า

-เป็นความหมายที่ครบถ้วนของคำว่าพุทธะ

-รู้ คือ รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับการดับทุกข์

-ตื่น คือ ตื่นจากการหลับด้วยอำนาจของกิเลส และเห็นทุกอย่างตามความเป็นจริง

-เบิกบาน คือ เมื่อตื่นแล้วก็เบิกบานอยู่ด้วยสติปัญญา แล้วยังทำให้ผู้อื่นเบิกบานด้วย

-โรคทางกาย เกิดแก่กาย

-โรคทางจิต เกิดแก่จิต

-โรคทางวิญญาณ เกิดแก่สติปัญญา ระบบความรู้

-ผู้ปรุงแต่ง เช่นความคิด กรรม อวิชชา

-สิ่งที่ถูกปรุงแต่ง เช่น ร่างกาย

-กิริยาอาการปรุงแต่ง

-การเห็นอย่างแจ่มแจ้ง เห็นสิ่งที่ควรเห็น คือ เห็นทุกข์แล้วก็ดับความทุกข์เสียได้ เกิดได้โดยไม่จำกัดอิริยาบทหรือท่าทาง

-สมาธิ เป็นเพียงอุปกรณ์ของวิปัสสนา

-ต้องเป็นคำพูดที่ออกมาจากจิตใจของบุคคลผู้รู้แจ้งโดยประจักษ์วิปัสสนา

-การถือศีลและปฏิบัติข้อวัตร ปฏิบัติธรรม ถ้าทำด้วยอุปาทาน เรียกว่าสีลัพพัตตปรามาส, ปฏิบัติแบบเดียวกันแต่ด้วยความเข้าใจ ด้วยปัญญา ไม่เป็นสีลัพพัตตปรามาส

-การแขวนพระเครื่องด้วยความเข้าใจว่า ขลัง ศักดิ์สิทธิ์ แขวนด้วยโมหะอวิชชา เป็นสีลัพพัตตปรามาส , แขวนเพื่อเป็นพุทธานุสติไม่เป็นสีลัพพัตตปรามาส

-พุทธศาสตร์ คือ ทำอย่างมีสติปัญญา ไม่งมงาย

-ไสยศาสตร์ คือ ทำด้วยความไร้สติปัญญา งมงาย เห็นแก่ตัว ยึดมั่นถือมั่น ทำสักว่าเป็นพิธีรีตอง ด้วยเชื่อว่าขลังว่าศักดิ์สิทธิ์

-โลกิยะ มันเป็นชั้นต้นของบุคคลที่อยู่ในวิสัยโลก ซึ่งจะต้องค่อย ๆ เลื่อนไปหาโลกุตระตามลำดับ จนในที่สุดก็อยู่เหนือโลกได้อย่างเด็ดขาด

-โลกิยะกับโลกุตระนี้ต้องเป็นมิตรกัน ไม่ใช่ศัตรูกัน ต้องให้มันส่งเสริมกัน

-พระกับฆราวาสต้องเดินไปในทางเดียวกัน เพราะต่างก็มีกิเลสมีความทุกข์เหมือนกัน จะไปเร็วหรือช้าก็ถือว่าเป็นผู้ร่วมทางมีจุดหมายเดียวกัน คือ เพื่อดับทุกข์สิ้นเชิง

-มีสองความหมาย ภาษาคน คือเกิดจากท้องแม่ ภาษาธรรมคือเกิดทางใจ ได้แก่เกิดอวิชชา ตัณหา อุปาทาน เป็นความรู้สึกว่านี่ ตัวกู -ของกู

-เป็นคำที่พุทธบริษัทต้องเข้าใจอย่างแจ่มชัดว่ามันคืออะไร ?

-เมื่ออายตนะภายในคือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ สัมผัสกับอายตนะภายนอก คือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธัมมารมณ์แล้วเกิดจักษุวิญญาณ เป็นต้น เรียกว่าผัสสะ

-ผัสสะโง่ คือ เมื่อเกิดผัสสะแล้วเกิดเวทนา ตัณหา อุปาทาน ภพ ชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกขะ โทมนัส อุปายาส

-ผัสสะฉลาดคือ มีปัญญา เห็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา สุญญตา ตถตา ทุกขณะที่ผัสสะด้วยอำนาจสติ ไม่ปรุงไปให้เกิดความทุกข์

-เมื่อทำท่าว่าจะเกิดผัสสะก็เอา เช่นนั้นเอง มาดักไว้ ไม่ให้ความทุกข์มีโอกาสได้เกิดขึ้น

-ปฏิจจสมุปบาทนั้นต้องไม่ข้ามภพข้ามชาติ เป็นทุกข์ที่ชาตินี้ก็ต้องดับที่ชาตินี้ ไม่ใช่ต้องปฏิบัติอีกหลายร้อยชาติแล้วค่อยดับทุกข์

-ชาติต้องหมายถึงชาติทางนามธรรมซึ่งเกิดได้วันหนึ่งหลายร้อยชาติ ไม่ใช่เกิดจากท้องแม่

-ธรรมะของพระพุทธเจ้าต้องเป็นสันทิฏฐิโก คือ สามารถมองเห็นได้ในความรู้สึกทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น โดยไม่ต้องคำนวณ ทุกข์เกิดขึ้นก็รู้ว่าเกิด ทุกข์ดับก็รู้ว่าดับ

-ธรรมะที่แท้เป็นเรื่องของจิตใจ หาใช่เรื่องของวัตถุไม่

-แม้แต่พระพุทธองค์เองก็ยังตรัสว่า ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา ผู้ใดเห็นเราผู้นั้นเห็นธรรม หรือ ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นปฏิจจสมุปบาท ผู้ใดเห็นปฏิจจสมุปบาทผู้นั้นเห็นธรรม ส่วนผู้ที่เห็นเพียงร่างกายของพระองค์หาใช่การเห็นไม่

-นิพพานก็อยู่ในใจเช่นเดียวกับนรกสวรรค์

-พุทธบริษัทที่ไม่ใช่พุทธบริษัทจะมองไปข้างหน้า หลายร้อยชาติพันชาติ ในอนาคต

-พุทธบริษัทที่แท้จริง จะค้าใกล้ คือ จะลงทุนในสิ่งที่เป็นสันทิฏฐิโก

-เมื่อใดจิตว่างจากตัวกู เมื่อนั้นก็เป็นนิพพาน เมื่อใดจิตมีกิเลสเป็นตัวกู เมื่อนั้นนิพพานก็หายไป สงสารวัฏฏ์นรกก็มาแทน

-ความดีนั้นสามารถทำให้นอนไม่หลับ เป็นโรคประสาท เป็นบ้าได้ เพราะยึดมั่นถือมั่นในความดี

-ความชั่วนั้นไม่ค่อยมีใครยึดมั่นจึงไม่ค่อยกัดหัวใจเท่าความดี

-แต่ทั้งดีทั้งชั่วนั้นล้วนแต่ไม่น่ารัก คือ อัปรีย์

-มีแต่นิพพานเท่านั้นที่ไม่อัปรีย์เพราะไม่มีทั้งดีและชั่ว

-ไม่ได้สอนว่า เป็นมนุษย์อย่างไรจึงจะไม่เลวกว่าสัตว์

-ไม่มีประเทศไหนที่จัดการศึกษาเพื่อส่งเสริมธรรมะ

-ใครต้องการธรรมะก็ไปหาเอาเอง

-คนเกลียดศีลธรรม เพราะไปเป็นทาสของกิเลส

-การศึกษาทุกชนิด ให้โอกาสแก่ความเห็นแก่ตัว กูดี กูสวย กูรวย กูมีอำนาจ

-คือสิ่งที่สูงสุด ที่ทุกคนต้องเคารพ และปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่พระเจ้ากำหนดให้ แล้วจะได้ผลตามที่ต้องการโดยไม่ต้องบวงสรวงอ้อนวอน

-การกลัวสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จนต้องปฏิบัติตามความประสงค์ของสิ่งที่กลัวนั้น สิ่งนั้นก็เป็นพระเจ้า

-หวังพึ่งอะไรมาก ๆ สิ่งนั้นก็กลายเป็นพระเจ้า เช่นเอาเงินเป็นพระเจ้า

-พระพุทธเจ้าก็มีพระเจ้า เป็นที่เคารพบูชาสูงสุด สิ่งนั้นคือ พระธรรม

-ธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้คือ กฎเกณฑ์ สัจจะ ที่ว่าด้วย ทุกข์เกิดอย่างไร ดับไปอย่างไร เกิดอย่างไร และจะดับความทุกข์ไปอย่างไร

-กฎธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้นั้นคือ กฎอิทัปปัจจยตา

-กฎอิทัปปัจจยตานั้นมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง จะสร้าง จะควบคุม จะทำลายทุกสิ่งได้ แล้วก็มีอยู่ในที่ทั่วไป แล้วก็รู้ทุกสิ่ง

-ชาวพุทธมีพระเจ้าที่ไม่ต้องบวงสรวงอ้อนวอน

-เราจะมีพระเจ้าของตนได้ตามความพอใจ แล้วก็ไม่ไปคัดค้านดูหมิ่นเหยียดหยามพระเจ้าในลัทธิอื่น

-ชาวพุทธมีกฎอิทัปปัจจยตาเป็นพระเจ้า

-พระเจ้าเป็นสิ่งที่ต้องมีแก่สิ่งมีชีวิตทุกชนิด ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าไม่มีพระเจ้า(เพียงแต่เขาไม่เรียกว่าพระเจ้า)

-มนุษย์คู่แรกดื้อต่อพระเจ้า กินผลไม้ที่ทำให้รู้จักดีชั่ว ชีวิตจึงเกิดปัญหา, พุทธศาสนาถือว่า การยึดถือดีชั่ว มันก็เกิดปัญหา ต้องเวียนว่ายอยู่ในวัฎฎสงสาร คือ สุข ทุกข์ บุญบาป ไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นเราต้องอยู่เหนืออำนาจของความดีความชั่ว

-ศาสนาทุกศาสนามีเจตนาเหมือนกันที่จะรื้อขนสัตว์ออกจากกองทุกข์

-คอมมิวนิสต์ไม่อาจทำลายพุทธศาสนาที่แท้จริงได้ จะทำได้ก็แต่เปลือก

-คอมมิวนิสต์ไม่อาจจะทำลายหัวใจของพุทธศาสนาได้ เพราะพระธรรมอยู่ในหัวใจของมนุษย์ เมื่อไหร่หมดเมื่อนั้นแหละคือความวินาศสิ้นเชิงของมนุษย์

-ชาวพุทธจะเป็นผู้ทำลายพุทธศาสนาเสียเอง

-สอนกันผิด ๆ พูดกันผิด ๆ ปฏิบัติกันผิด ๆ ได้รับผลมาผิด ๆ นั้นแหละศาสนาหมดแล้ว ทั้งที่คอมมิวนิสต์ยังไม่มา

-ความไม่ประพฤติธรรม นั้นร้ายกาจยิ่งกว่าคอมมิวนิสต์

-สิ่งที่น่ากลัวกว่าคอมมิวนิสต์ ก็คือความไม่มีธรรมะ ความไม่มีศีลธรรม

-อบายมุข ความโง่ความหลงในความสุขทางวัตถุ ทางเนื้อทางหนัง ทางกามารมณ์ เป็นสิ่งที่ร้ายกาจกว่าคอมมิวนิสต์ เป็นคอมมิวนิสต์ที่ร้ายกาจกว่าคอมมิวนิสต์

-คอมมิวนิสต์อ้างว่า เกิดมาเพื่อทำโลกให้มีความสงบสุขเหมือนกับศาสนา, แต่เราก็มีธรรมะในพุทธศาสนาที่ดีกว่าลัทธิคอมมิวนิสต์อยู่แล้ว

-ถ้าทุกคนมีธรรมะ โลกนี้ก็กลายเป็นโลกของพระศรีอารยเมตไตรยไปทันที

-โลกพระศรีอารยเมตไตรยอยู่แค่ปลายจมูก แค่ให้ทุกคนกลับตนจากรักตนเองไปเป็นผู้รักผู้อื่น เท่านั้นก็พอ

-เพียงทุกคนรักผู้อื่นเท่านั้น โลกนี้จะเป็นโลกพระศรีอารยเมตไตรยขึ้นมาทันที

-คอมมิวนิสต์ถือว่า ศาสนาที่มีอยู่เป็นอันตราย ทำให้คนยึดถือเสพติดเห็นแก่ตัวไม่รักผู้อื่นจึงต้องทำลายเสียแล้วสร้างลัทธิใหม่ คือให้ประกอบกิจในโลกนี้ ชนิดที่แผ่เผื่อเจือจานให้แก่คนทุกคน เป็นเจ้าของร่วมกัน, นี่เป็นไปไม่ได้หากผู้คนยังเห็นแก่ตัว ต้องปฏิบัติตามธรรมะในศาสนา เอาความเห็นแก่ตัวออกไปเสียก่อนจึงจะทำอย่างนั้นได้

-คอมมิวนิสต์ถือว่าเศรษฐีเป็นนายทุน ดูดเอาประโยชน์ไปไว้เสียหมด จนคนจนไม่มีประโยชน์เหลือ, แต่ธรรมะที่ว่า รักผู้อื่น จะช่วยแก้ปัญหาไม่ทำให้เศรษฐีกลายเป็นนายทุน

-ศาสนาเป็นยาพิษสำหรับคอมมิวนิสต์ ไม่ใช่คอมมิวนิสต์เป็นยาพิษสำหรับศาสนา, พอเราทุกคนรักผู้อื่นเท่านั้น คอมมิวนิสต์ก็จะสูญหายไปในพริบตา, แต่คอมมิวนิสต์ไม่ทันมาศาสนาก็หมดเพราะคนหันไปเป็นทาสกิเลส เอากิเลสเป็นพระเจ้า

-เศรษฐี คือผู้ที่ทำงานสนุก เป็นสุขในการทำงาน ได้ผลงานเหลือใช้ก็เอาไปช่วยผู้อื่น

-เศรษฐีในพุทธศาสนาจะต้องตั้งโรงทานคอยจุนเจือช่วยเหลือผู้อื่น

-อุดมคติของเศรษฐีคือ ทำงานสนุก เป็นสุขในการทำงาน กินเก็บแต่พอดี เหลือก็ช่วยผู้อื่น

-ขอทานก็เป็นเศรษฐีได้ ถ้าเป็นสุขเมื่อขอทาน ได้มากินเก็บแต่พอดี เหลือก็ช่วยผู้อื่น

-คนร่ำรวยที่มีเงินเหลือเก็บ ไม่ช่วยเหลือใคร, หรือช่วยก็ช่วยด้วยจิตใจที่ไม่บริสุทธิ์ ไม่ถือว่าเป็นเศรษฐี

-มาล้ออายุกันเถิดอย่าต่ออายุเลย

-อายุหรือชีวิต ถ้ามันผ่านมาอย่างถูกต้องก็น่าจะต่อ ถ้ามันผ่านมาอย่างโง่เขลาก็ควรจะล้อมัน

-ถ้าต่ออายุ คือ ต่อความผิดพลาดหลงไหลงมงายมัวเมามากขึ้น ต้องจับอายุมาซักฟอกขัดล้างให้ดี อย่าให้ผิดพลาดอีก

-จิตที่มีธรรมะนั้นเหงื่อเป็นน้ำมนต์ เหงื่อท่วมตัวอยู่กลางทุ่งก็ไม่ยอมพักเพราะทำงานสนุกเป็นสุขในเวลาทำงาน เหงื่อทำให้เจริญ ทำให้มีความสุข สุขในขณะที่กำลังอาบเหงื่ออยู่นั้นเอง

-คนที่ไม่มีธรรมเหงื่อก็กลายเป็นน้ำร้อนราดจิตให้ทุกข์ จนถึงขนาดโกรธด่าผีสางเทวดาโชคชตาราศรีไปหมด เพราะเหงื่อเผา

-อยู่อย่างวัดบ้านพระเมืองแล้ว มันมีโอกาสจะอยู่อย่างเศรษฐีคหบดี ลุ่มหลงอยู่ในกามารมณ์ได้

-อยู่อย่างวัดป่าพระเถื่อนนั้นปลอดภัยทั้งบ้านเมืองและทายกทายิกา เพราะวัดป่าพระเถื่อนนั้นจะไม่ขูดรีดใคร

-ถ้าขูดรีดจนชาวบ้านเหลือแต่กระดูกแล้วไม่ใช่วัดป่าพระเถื่อน มันเป็นวัดบ้านพระเมืองทั้งนั้น

-บิดามารดาก็เป็นครูคนแรก ที่จะเปิดประตูทางวิญญาณให้กับทารก

-ครูที่โรงเรียนเป็นผู้เปิดประตูทางวิญญาณต่อไป

-ไม่ได้เรียนว่าจะเป็นมนุษย์อย่างไร เป็นคนของพระเจ้ากันอย่างไร เป็นคนของศาสนากันอย่างไร เป็นคนมีศีลธรรมในโลกกันอย่างไร

-เมื่อว่างจากกิเลสเมื่อนั้นเป็นนิพพาน

-เพราะนิพพาน ทำให้เราไม่เป็นบ้า เป็นโรคประสาท ดังนั้นนิพพานจึงเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิต

-พยายามให้จิตว่างจากกิเลสให้มากยิ่งขึ้น ๆ จะเจริญรุ่งเรืองขึ้นด้วยชีวิตที่สงบเย็น เป็นพุทธบริษัท

-มันเป็นวิธีการที่จะทำอะไรได้อย่างเฉียบขาด จริงจัง รวดเร็ว หรือ ฉับพลัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับกิเลส

-ถูกประณามว่า เลว เพราะอันธพาลหรือคนคดโกงเอาเผด็จการไปใช้ คนก็เดือดร้อนกันมาก

-คนดีเอาเผด็จการไปใช้ มันก็ดี ก็มีประโยชน์ คือสำเร็จเร็ว

-ต้องเอามาใช้กับสิ่งที่เรียกว่ากิเลส เรียกว่าเผด็จการโดยธรรม

-เป็นเครื่องมือตามธรรมชาติ เอาไปใช้กับอะไรก็ได้ กับเรื่องผิดก็ได้ ถูกก็ได้

-โลกุตระจะต้องรอกันต่อตายแล้วตายอีก ๆ ไม่รู้กี่ชาติ จะมีประโยชน์อะไรเล่า?

-เหนือโลกคือไม่อยู่ใต้โลก ไม่จมอยู่ในโลก, อยู่ในโลกแต่ไม่อยู่ใต้โลก ไม่อยู่ใต้อิทธิพลของสิ่งที่เรียกว่าโลก

-โลกคือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธัมมารมณ์

-อยู่ใต้โลกคือ ต้องรัก เกลียด กลัว โกรธ วิตก กังวล อาลัยอาวรณ์ อิจฉา ริษยา

-เมื่อใดยึดมั่นขันธ์ทั้งห้า(รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ)อยู่ เมื่อนั้นอยู่ใต้โลก, เมื่อใดจิตไม่ยึดมั่นถือมั่นในขันธ์ใด ๆ ว่างอยู่ เมื่อนั้นชื่อว่าอยู่เหนือโลก

-เรามีโลกิยะและโลกุตระสลับกันอยู่ตลอดวันตลอดคืน ตลอดปี ตลอดอายุ

-โลกนั้นมีได้เพียงเท่าที่รู้สึกได้ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ, อย่าให้มันมาทำอันตรายต่อจิตใจเรา

-อย่าเอาโลกุตระไปเก็บไว้เสียที่อื่น ให้เอามาใช้อยู่เป็นประจำวัน อย่าให้จิตพลาดไปอยู่ใต้โลก คือยึดมั่นถือมั่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

-คือ สิ่งที่ฆราวาสต้องใช้เพื่อถอนตนออกจากความเป็นฆราวาส

-คือทุกสิ่งไม่ยกเว้นอะไร

-ภาษาธรรม ล้วนยืมมาจากภาษาชาวบ้าน ไม่ว่า นิพพาน พุทธะ ธัมมะ สังฆะ กิเลส มรรค ผล

-คือสิ่งที่กัดกินเราอยู่ตลอดเวลาที่มีความอยาก

-เวลากัดกินปุถุชน

-พระอรหันต์กัดกินเวลา ระงับเวลาได้แล้ว ไม่มีเวลา

-แปลว่าผู้ประเสริฐที่สุด ไม่ใช่นายทุนขูดรีด นายทุนขูดรีดเป็นเศรษฐีไม่ได้

-เศรษฐีคือผู้ที่ทำงานสนุก เป็นสุขในการงาน มีบริวารมาก ทำได้มากเหลือกิน เหลือเก็บ แล้วก็ใช้ช่วยเหลือผู้อื่น ตั้งสำนักงานใหญ่ ๆ ช่วยเหลือผู้อื่น

-ไม่เกี่ยวกับความตาย ไม่ใช่ความตาย

-เป็นสิ่งที่นักเศรษฐศาสตร์เข้าใจผิดว่า เป็นอุปสรรคแก่การพัฒนา

-เป็นอุปกรณ์แก่การพัฒนา เพราะเป็นกำลังใจ ให้ทำต่อไปด้วยความไม่ท้อถอย

-การพัฒนาในโลกติดขัดอยู่เพราะไม่รู้จักใช้ประโยชน์ของสิ่งที่เรียกว่าสันโดษ

-สันโดษเป็นทรัพย์อย่างยิ่ง เพราะแม้จะมีทรัพย์สักเท่าไร ถ้าไม่มีสันโดษในทรัพย์นั้นก็เท่ากับไม่มี

- อบายมุข คือ ปากทางแห่งอบาย(ความเสื่อม)

-อบายได้แก่ นรก คือ ความเป็นทุกข์ร้อนใจ ทรมานใจ, เดรัจฉาน คือ มันโง่เกินไป, เปรต คือ ความหิวความอยากที่เกินประมาณ, อสุรกาย คือ ความขลาดกลัว

-การเป็นลูกหรือเป็นบิดามารดาไม่ใช่สักแต่ว่าเกิดมาหรือให้เกิดมา

-ลูก คือผู้ที่มีไว้ให้พ่อแม่สบายใจ, ลูกที่ทำให้พ่อแม่ร้อนใจ ก็หมดความเป็นลูกทันที

-บิดามารดาคือพรหมของบุตร คือ เป็นผู้มีพรหมวิหารธรรม มีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา

-ความรักของบิดามารดานั่นแหละคือความหมายของคำว่า บิดามารดา

-แปลว่า ภาวะแห่งความสงบสุข

-เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับวัตถุ อาศัยจิตใจเป็นหลัก

-เป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติ ไม่ใช่แค่วิชาหรือปรัชญา

-เป็นคนละอย่างกับสิ่งที่เรียกว่าจริยธรรมหรือจริยศาสตร์

-มีลักษณะเป็นวิทยาศาสตร์ คือ มีของจริงมาวางลงไป ค้นคว้า ศึกษา ทดลอง รู้แล้วประพฤติและกระทำลงไปจริง ๆ

-เมื่อเกิดมามนุษย์ก็พากันจมอยู่ใต้อำนาจของโลก ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งจมลงภายใต้โลก คือ อารมณ์ที่เข้ามากระทบตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

-ผู้ตกอยู่ใต้อำนาจของโลก ย่อมตกอยู่ภายใต้อารมณ์ รัก โกรธ เกลียด กลัว วิตก กังวล อาลัยอาวรณ์ อิจฉา ริษยา

-เมื่อใดชนะอารมณ์ได้ เมื่อนั้นแหละมีโลกุตระทันที

-จมโลก คือจมอยู่ในวัฏฏะ จมอยู่ในอำนาจของกิเลส

-ศีล สมาธิ ปัญญา เป็นเครื่องถอนออกจากโลก ออกจากกองทุกข์

-ทำลายความยึดมั่นถือมั่นให้ได้ก่อนร่างกายแตกดับ

-ผู้ทำลายความยึดมั่นได้แล้ว ก็จะมีแต่ความสงบเย็นอยู่ในใจ

-ความมืดที่เขาไม่รู้ว่าเป็นความมืด(อวิชชา)

-ความรู้ผิด ๆ ที่มีอยู่ยึดถืออยู่ในใจ, รู้สึกว่าตัวเองรู้ ไม่ยอมรับอะไรใหม่ ๆ

-ความยึดมั่นถือมั่นในความรู้ ความเชื่ออันใดอันหนึ่งอย่างแน่นแฟ้นจนเปลี่ยนไม่ได้

-แมวไม่เป็นโรคนอนไม่หลับ ไม่เป็นโรคประสาท ไม่เป็นบ้า

-สัตว์เดรัจฉานไม่มีปัญหาด้วยโรคภัยไข้เจ็บอย่างที่มนุษย์มี

-สัตว์เดรัจฉานไม่ติดยาเสพติด ไม่เป็นกามโรค เป็นอะไรอย่างมนุษย์

-คนยิ่งก้าวหน้ายิ่งไปหาความทุกข์ มากกว่าสัตว์เดรัจฉาน

-ชีวิตที่เป็นสุขอยู่ในการงาน

-ผีเสื้อมีความสุขจริงอยู่ที่เมื่อมันได้ทำงาน

-มนุษย์ฝืนทำงานเพื่อหาเงินไปซื้อเหยื่อของกิเลส

-ถ้าจะเป็นสุขต้องไม่ยึดถือ ถ้ายึดถือจะไม่มีความสุข

-ทั้งได้ลาภทั้งสูญลาภล้วนแต่อัปรีย์ เพราะไปหลงยึดถือ เป็นภาระหนัก

-ต้องไม่ยึดถือสิ่งใด ในสิ่งที่มีอยู่ ใช้อยู่ กินอยู่ อร่อยอยู่ ก็อย่าไปยึดมั่นถือมัน

-ไม่ยึดแม้แต่ชั่วหรือดี. ดีนั้นถ้าทำไม่ถูกมันก็กัดเอา, หลงดีจนเป็นบ้า อยากดีเรียนจนเป็นบ้า

-ถ้าสอนอย่างพระพุทธเจ้าต้องไม่มีอัตตา

-ปฏิจจสมุปบาทแบบเดิมของพระพุทธเจ้าไม่มีอัตตา ไม่ใช่การเวียนว่ายไปมาข้ามภพข้ามชาติ

-อัตตาเป็นที่ตั้งแห่งไสยศาสตร์

-กวี คือการระบายความคิดนึกอันลึกซึ้งออกมา จะเป็นคำกลอนหรือไม่ก็ได้

-เพื่อให้สามารถจดจำได้ง่าย ได้เร็ว และได้มั่นคง

-เพื่อเอาของที่อยากที่ลึกมาทำให้ตื้นให้เข้าใจง่าย

-เรื่อง ๓ ส. คือ สะอาด สว่าง สงบ

-เรื่อง ๓ ก. คือ กิน กาม เกียรติ

-เรื่อง ๓ เรื่อง ๑๓ ฟ. ฯลฯ

-คำว่า ลูก คือผู้ที่เกิดมาเพื่อให้พ่อแม่สบายใจ

-คำว่า พ่อแม่ คือ ผู้ที่ต้องรับผิดชอบ ในความใช้ได้ หรือ ใช้ไม่ได้ของลูก

-เรื่อง ๕ ดี คือ เป็นบุตรที่ดี ศิษย์ที่ดี เพื่อนที่ดี พลเมืองที่ดี สาวกที่ดี

-ใช้ทั้งโดยถ้อยคำ คือ พยัญชนะ ทั้งอรรถะ คือเนื้อความ ให้สั้นจำง่ายและได้ความครบถ้วน

-คำว่า ทุกข์, คำว่าสังขาร, คำว่า อนัตตา เป็นต้น

-คนเกิดมาต้องไปยึดถือไสยศาสตร์ก่อน, ถูกอบรมให้ไปอยู่ในกรอบของไสยศาสตร์โดยไม่รู้สึกตัว คือให้หวังพึ่งผู้อื่นจนติดเป็นนิสัย

-เด็ก ๆ ถูกสอนให้กลัวในสิ่งที่ไม่ต้องกลัว เช่นกลัวตุ๊กแกเป็นต้นจนติดเป็นนิสัย จนกระทั่งกลัวผี กลัวโชคชะตาราศี กลัวเทวดา

-คนเกิดมาก็ไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ถือไสยศาสตร์ เช่นการไหว้ศาลพระภูมิ ไปรดน้ำมนต์ ทำพิธีสะเดาะเคราะห์

-ไสยศาสตร์เป็นปัญหาใหญ่ ถึงขนาดว่าสามารถทำให้พุทธศาสนาสูญไปได้

-ตัวอย่างของสิ่งที่เป็นไสยศาสตร์ การบวงสรวงให้ผู้อื่นช่วยแม้ที่สุดแต่พุทธรูป การเอาพุทธรูปมาแขวนคอด้วยคิดว่าจะช่วยคุ้มครอง

-เก็บไสยศาสตร์ไว้สำหรับผู้ด้อยสติปัญญา โดยไม่ต้องไปทะเลาะกัน ไปด่า ไปว่า ไปบังคับเขา แต่ต้องสอนธรรมะในศาสนาจริง ๆ ให้จนกว่าสติปัญญาเขาจะก้าวหน้าแล้วเปลี่ยนมาเป็นพุทธศาสตร์เอง

-พุทธบริษัทต้องประพฤติให้ถูกต้อง ให้พุทธศาสตร์เป็นพุทธศาสตร์อย่าไปทำให้เป็นไสยศาสตร์ เพราะนั่นเท่ากับช่วยกันทำให้พุทธศาสนาหมดไป