สิ่งที่ไม่ต้องทรงรักษาอีกต่อไป

          ภิกษุ ท.! ธรรมสี่อย่างเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ตถาคตไม่ต้องสำรวมรักษา (ด้วยเจตนางดเว้นอีกต่อไป). สี่อย่างเหล่าไหนเล่า?

          (๑) ภิกษุ ท.! ตถาคต มีมรรยาททางกาย บริสุทธิ์สะอาด, กายทุจริตที่ตถาคตต้องรักษา (คือปิดบัง) ว่า "ใครๆ อื่น อย่าล่วงรู้ถึงกายทุจริตข้อนี้ของเรา" ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่ตถาคต.

          (๒) ภิกษุ ท.! ตถาคต มีมรรยาททางวาจา บริสุทธิ์สะอาด, วจีทุจริตที่ตถาคตต้องรักษาว่า "ใครๆ อื่นอย่าล่วงรู้ถึงวจีทุจริตข้อนี้ของเรา" ดังนี้ย่อมไม่มีแก่ตถาคต.

          (๓) ภิกษุ ท.! ตถาคต มีมรรยาททางใจ บริสุทธิ์สะอาด, มโนทุจริตที่ตถาคตต้องรักษาว่า "ใครๆ อื่นอย่าล่วงรู้ถึงมโนทุจริตข้อนี้ของเรา" ดังนี้ย่อไม่มีแก่ตถาคต.

          (๔) ภิกษุ ท.! ตถาคต มีการเลี้ยงชีพ บริสุทธิ์สะอาด, มิจฉาชีพที่ตถาคตต้องรักษาว่า "ใครๆ อื่น อย่าล่วงรู้ถึงมิจฉาชีพข้อนี้ของเรา" ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่ตถาคตเลย.

บาลี สตฺตก. อํ. ๒๓/๘๔/๕๕.